Heeft Alfie gelijk?

In de Groene Amsterdammer jaargang 213 nummer 46 stond een heel interessant artikel: Op weg naar de middelmaat.

Afgelopen dinsdag besloot de Tweede Kamer dat staatssecretaris Sander Dekker niet langer Cito-scores als indicator voor onderwijskwaliteit mag gebruiken. Ook de invoering van de toets bij kleuters wordt tegengehouden. Een uniforme toets zou geen recht doen aan de verschillen tussen leerlingen. De neiging tot kwantificeren in het onderwijs ondervindt echter al langer kritiek.

Excelleren, achterstanden wegwerken, toptalent stimuleren: aan ambitie geen gebrek in de nieuwe onderwijsplannen van het kabinet. ‘Moreel abject beleid’, zegt de Amerikaanse onderwijsvernieuwer Alfie Kohn. ‘Veertig jaar onderzoek wordt genegeerd.’

Zo zou ik het niet willen betitelen, maar het pleidooi van Alfie Kohn, om kinderen zich te laten ontwikkelen tot kritische denkers, die creatief en innovatief zijn, problemen kunnen oplossen, verantwoordelijkheid nemen maar ook kunnen samenwerken en om anderen geven, spreekt mij absoluut aan. Alfie Kohn stelt vervolgens

Beleid dat erop gericht is toetsresultaten en cognitieve vaardigheden te verbeteren, bereikt precies het tegenover­gestelde van wat het beoogt.

In het artikel worden ook enkele voorbeelden aangehaald waar dit bevestigd lijkt te worden en ook waar een docent het juist heel anders doet. Vooral de laatste alinea geeft aan hoe het ook anders kan, door te stoeien met creativiteit. Gelukkig zie ik dat regelmatig in mijn omgeving. Het gaat erom de juiste balans te vinden, een hele uitdaging!

Het artikel is hier te lezen.

Steve Jobs school

Gisteren hoorde ik het al, later was het bij DWDD ..... de Steve Jobs school. Ingegeven door de wens van Maurice de Hond om zijn dochter eigentijds te laten leren. Er is zelfs een video op YouTube beschikbaar waar de filosofie wordt uitgelegd.



Ik mis het echte leven hierbij, alles gebeurt virtueel. Men heeft het over keuzes van de leerling: Alleen aan de slag of virtueel met elkaar verbonden. En het echte contact met andere leerlingen dan? Live, face to face? Het voorbeeld van de keuken bij DWDD liet zien hoe leuk het was om in een virtuele keuken te koken. Ik griezelde daarvan. Niet koken in een virtuele keuken maar echt de handen vuil maken bij het echt koken en daarna echt de boel weer opruimen, naar mijn idee leer je daar veel meer van.

Waar blijven de sociale vaardigheden, communicatie, het aflezen en uiten van echte emoties, de bodylanguage? Het idee is interessant maar weer is er iemand die afgaat op de hedendaagse tools (en dan nog beperkt tot iPad met apps) die er zijn in plaats van te beginnen bij de basis van het leren, de didactiek. De verschillende tools daarbij worden op basis van het gewenste didactische doel er later bij gekozen.

Ik heb het idee dat dit een trigger is om mensen aan het denken te zetten en niet om echt een dergelijk eenzijdige school op te starten. Of heb ik iets gemist en zie ik het verkeerd?

Glazen bol

Vandaag stuurde collega Peter een videolink naar A day made of glass. Reclame, dat wel, maar fraai verpakt in een uitdagend toekomstbeeld. Alhoewel, enkele voorbeelden zijn al mogelijk, de toekomst komt snel dichterbij....