Slechte docenten!

Zaterdag 14 april twee berichten in de krant:
Veel leraren op de havo geven slecht les.
Juf Sandra krijgt energie van kramen.

Op het oog totaal verschillend, maar toch:
Kijkend naar de vele taken die docenten tegenwoordig naast hun core business moeten uitvoeren is het geen echt wonder dat zij dat niet allemaal kunnen bijbenen. Lesgeven, en liefst met moderne middelen om aan te sluiten bij de belevingswereld van hun leerlingen. Maar daarnaast: veelvuldig overleggen over onderwijsverniewing, hoe kan alles ook efficiënter, zich verder professionaliseren, werken aan deskundigheidsbevordering (soms moeten docenten verplicht aan de studie), de leerlingen/studenten monitoren en hun voortgang in de gaten houden, zorgen dat alle documentatie voor de inspectie/accreditatie op orde is, bewaken van de kwaliteit van het onderwijs, etc, etc. Allemaal heel belangrijke zaken maar met elkaar wel veel. Waar haal je als docent de energie nog vandaan. Het komt uit de lengte of uit de breedte. Let wel: Dit is geen pleidooi voor slechte docenten, maar wel voor enig begrip voor waar men mee te maken heeft. Ooit koos de docent voor het onderwijsvak, dat zou de hoofdmoot moeten zijn en niet het vergaderen, admninistreren en bijscholen.

En het bericht van Juf Sandra dan? Dat is een docente die heeft besloten de ratrace te verlaten. Zij kon geen onderwijs geven zoals haar dat altijd voor ogen stond, met aandacht voor de leerling. Zij heeft gekozen voor een nieuw vak. Een waar ze energie van krijgt en waar ze ook nog met kinderen bezig is: De kraamzorg.

Ik zie het als mijn taak om docenten zo goed mogelijk te adviseren en te ondersteunen bij de mogelijkheden die ICT kan bieden om niet alleen het onderwijs aantrekkelijker te maken voor de studenten maar ook leuker en efficiënter voor de docenten zelf. Tot slot nog de kanttekening dat er echt nog docenten zijn die ondanks alle drukte het toch aandurven om met nieuwe, innovatieve zaken in het onderwijs aan de slag te gaan. Deze docenten moeten gekoesterd worden, dat zijn de lokpaarden die elke organisatie nodig heeft.

Bubblr en Bookr

Russell Stannard is internationaal bekend met zijn TeachertrainingVideos.com website. Tijdens de BETT show 2012 in Londen heb ik een lezing bijgewoond en die was super. Hij vertelde over het feedback geven bij studentopdrachten. Daarbij gebruikt hij het screencastprogramma JING. Sinds die tijd ben ik geabonneerd op zijn nieuwsbrief en die ontving ik vandaag weer. Wat mijn aandacht trok was Bubblr/Bookr.

Met Bubblr kun je Flickrfoto's van teksten voorzien en maak je er een strip/cartoon van. Met Bookr maak je een digitaal fotoboek, heel mooi zoals het fotoboek in een blog embed kan worden. Dit kunnen interessante tools zijn om studenten weer op een net wat andere manier een product te laten inleveren. Enige is dat het alleen met Flickr werkt, maar dat hoeft geen belemmering te zijn. Kijk hier voor de trainingvideos.

Scene&Heard

Dit keer een heel interessant app: Scene&Heard. Met deze app kun je audio/video toevoegen aan delen van een foto. Een demovideo zie je hieronder:



De insteek is duidelijk voor lager onderwijs, maar toch. Het zou een mooie studentopdracht kunnen zijn om met foto's een situatie in te schatten. Door dit in een forum te plaatsen kunnen anderen erop reageren.
Het lijkt me interessant te zien hoe een en ander wordt geinterpreteerd en wat dat zegt over de persoon die de interpretatie maakt. Volgens de makers ervan kun je deze app onder meer ook gebruiken voor instructies (en dan stap voor stap) en oorzaak-gevolg situaties. Ook interessant voor al die gelegenheden waar je met hotspots wilt werken.

Pencasts

Onlangs zijn er twee Livescribe pennen aangeschaft zodat docenten pencasts kunnen maken en ermee kunnen experimenteren. Je schrijft op speciaal papier en neemt dan het geschrevene op. Als je er mondeling een toelichting bij geeft wordt die gekoppeld aan het geschrevene. Je slaat het resultaat op als pencast of als pdf. De laatste kun je in de nieuwste Acrobat Reader versie terugzien en afspelen. De student ziet de opbouw van bijvoorbeeld een uitleg met het bijbehorende geluid.

De eerst pen is sinds 2 weken bij een wiskunde docent van de academie Ruimtelijke Ontwikkeling en Bouw (ROB). Om hem niet teveel te belasten met uitzoekwerk, heb ik het weekend tevoren de pen geïnstalleerd en uitgeprobeerd. Toen het aan de docent uitgelegd met de woorden: Als nu iets niet goed lukt, niet de pen in een hoek gooien maar een seintje geven, dan zoeken we het samen uit. Nou, binnen 2 dagen had hij enkele uitwerkingen van lastige opgaven in een pencast verwerkt. En dat al naar de studenten ge-emailed met een cc naar enkele collega's. Hij is erg enthousiast! En dat draagt hij over op een aantal collega's. Hij heeft nu allerlei ideeën om met de pencast uit te werken. Niet alles doet hij op deze manier, maar wel die uitwerkingen waarvan bekend is dat studenten er moeite mee hebben. Het lijkt hem ook erg handig voor collega's die bouwconstructies uitwerken, en om detailtekeningen te maken met uitleg.

En de tweede pen? hoor ik je denken? Die gaat misschien naar een rekendocent of naar een docent van onze technische academie. Maar er hebben zich ook al docenten van ROB voor gemeld :)

Wat het vermelden waard is, is dat de chat op de website van de schrijfopshop waar wij de pennen hebben gekocht, echt supergoed werkt. Alle (domme) vragen worden snel en goed beantwoord.

Steve Jobs school

Gisteren hoorde ik het al, later was het bij DWDD ..... de Steve Jobs school. Ingegeven door de wens van Maurice de Hond om zijn dochter eigentijds te laten leren. Er is zelfs een video op YouTube beschikbaar waar de filosofie wordt uitgelegd.



Ik mis het echte leven hierbij, alles gebeurt virtueel. Men heeft het over keuzes van de leerling: Alleen aan de slag of virtueel met elkaar verbonden. En het echte contact met andere leerlingen dan? Live, face to face? Het voorbeeld van de keuken bij DWDD liet zien hoe leuk het was om in een virtuele keuken te koken. Ik griezelde daarvan. Niet koken in een virtuele keuken maar echt de handen vuil maken bij het echt koken en daarna echt de boel weer opruimen, naar mijn idee leer je daar veel meer van.

Waar blijven de sociale vaardigheden, communicatie, het aflezen en uiten van echte emoties, de bodylanguage? Het idee is interessant maar weer is er iemand die afgaat op de hedendaagse tools (en dan nog beperkt tot iPad met apps) die er zijn in plaats van te beginnen bij de basis van het leren, de didactiek. De verschillende tools daarbij worden op basis van het gewenste didactische doel er later bij gekozen.

Ik heb het idee dat dit een trigger is om mensen aan het denken te zetten en niet om echt een dergelijk eenzijdige school op te starten. Of heb ik iets gemist en zie ik het verkeerd?

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Vandaag op Twitter de foto's van de Edushock Experience. Leuk die te zien en zo de dag te herbeleven. Het goede gevoel is nog steeds aanwezig! Let op de wel heel kleurrijke foto bij de aluminium caravan ;)

Ik, een lokpaard

Afgelopen woensdag 7 maart ging ik met 2 collega's naar Nijmegen, naar de Edushock Experience. Dat had ik in een eerdere post al aangekondigd. Wat ik kon verwachten wist ik niet, maar het begon al goed met de prachtige locatie in het Vasim gebouw. Een neonletter Welcome op een oud industrieel gebouw.

Er was veel belangstelling vanuit verschillende rollen in het onderwijs en ook de presentaties en work shocks werden vanuit verschillende invalshoeken gegeven. Hier een link naar het programma.
Opvallend was dat er geen nadruk op ICT-tools werd gelegd en dat het absoluut geen zweverig geheel was. Creativiteit van denken, inspiratie, open minded, onconventioneel, eerlijk, vernieuwend. Dat zijn voor mij de trefwoorden van de dag. En ik ontmoette live ook Dirk de Boe, een van de initiatiefnemers van Edushock.

De presentaties werden op de TED manier gedaan en waren heel interessant. Meest getriggerd werd ik van het lokpaard. Je leest het goed:
Sandra van Kolfschoten hield een presentatie en verduidelijkte het lokpaard idee. We weten allemaal nog het verhaal van de paarden die bij Marrum op een kluitje stonden terwijl om hen heen het water hoger en hoger werd. Niemand wist een manier om ze weg te krijgen, totdat er enkele lokpaarden werden ingezet. Vooraf was niet bekend of dit zou lukken, maar men heeft het geprobeerd en met succes. De paarden werden zo gered van de verdrinkingsdood.
Wat heeft dat nu met het onderwijs en vernieuwingen te maken? Welnu. Om ons heen veranderen allerlei zaken, van organisatorisch, inhoudelijk, wat er in de wereld om ons heen gebeurt. Allemaal van invloed op het onderwijs als stijgend water om ons heen. Dan heeft men, net als de paarden, de neiging tegen elkaar aan te kruipen en hopen dat het vanzelf goed komt. Wat dan helpt zijn lokpaarden die mensen in beweging krijgen en wakker schudden. Laten zien dat er andere richtingen zijn. Als eenmaal het werk van het lokpaard lukt, komt de grote groep vanzelf mee. Lokpaarden tonen lef en vertrouwen! Een prachtige metafoor!

Het was een bruisende bijeenkomst waar ik veel energie en inspiratie van kreeg en erg blij van werd. Puzzelstukjes in mijn manier van denken en doen werden verklaard en er waren veel gelijk gestemden. Ik ontdekte die dag dat ik een lokpaard ben, en daar ben ik trots op!

Hieronder de mooie video van Micky Nijboer die vertoond werd, ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen als ik kijk.



De tekst van Sandra vind je hier.